Zaburzenia wzrastania u dzieci
O zaburzeniach wzrastania mówimy w przypadku niemowląt i dzieci, które nie osiągają wzrostu lub masy ciała właściwej dla swojego wieku. Zaburzenia wzrastania wynikają z niedostarczania odpowiedniej ilości składników odżywczych - białek, węglowodanów, tłuszczy oraz składników mineralnych - niezbędnych do prawidłowego rozwoju i wzrostu organizmu. Świadomość występowania zaburzeń wzrastania niestety nadal pozostaje niewielka. Brakuje wczesnej diagnostyki problemu oraz odpowiedniej interwencji behawioralnej, a w konsekwencji nie stosuje się specjalistycznego leczenia żywieniowego.
Aby móc prawidłowo rozpoznać zaburzenia wzrastania, należy uważnie obserwować tempo przyrostu wagi i wzrostu dziecka już od pierwszych dni życia. Systematyczna obserwacja z użyciem siatek centylowych pozwala ocenić, czy rozwój jest prawidłowy, oraz czy nie wystąpiły zaburzenia wzrastania. Istotnym wskaźnikiem oceny, który pomaga zaobserwować pojawiające się nieprawidłowości, jest stosunek masy ciała dziecka do jego wzrostu.
Diagnoza i leczenie zaburzeń wzrastania jest zadaniem lekarza. Ogromną rolę w dostrzeżeniu pierwszych symptomów problemu odgrywają natomiast rodzice lub opiekunowie dziecka. To oni powinni regularnie obserwować masę ciała i wzrost dziecka oraz na bieżąco konsultować jego rozwój z lekarzem.
Pierwszym sygnałem, który należy zgłosić lekarzowi, jest wyraźny brak przyrostu masy i wzrostu ciała, zwłaszcza u dzieci poniżej 2 roku życia. Nie można też zlekceważyć wyraźnego i utrzymującego się spadku masy ciała dziecka. Gdy dziecko nie rozwija się w odpowiednim tempie, należy podjąć odpowiednią interwencję żywieniową.
Należy również pamiętać, że zaburzenia wzrastania mogą być jednym z syndromów choroby towarzyszącej. W efekcie zaburzeń wzrastania może również dojść do szeregu innych powikłań, takich jak spadek odporności, a nawet nieodpowiedni rozwój psychiczny czy intelektualny dziecka. Dlatego nie można lekceważyć niepokojących sygnałów spadku (a także braku przyrostu) masy ciała oraz wzrostu. Zawsze należy je konsultować z prowadzącym lekarzem pediatrą.